Santiago... Of: Santiago de Chile

Onze reisgids omschrijft Santiago als “dynamisch, historisch, lawaaiig, modern, rijk, arm, stoffig, vol en toch ontspannend”. Als ik persoonlijk acht woorden zou moeten gebruiken om Santiago te omschrijven, denk ik dat het ongeveer deze acht woorden zouden zijn. Een stad vol contrasten en heel veel gezichten!

De mensen

De mens in Santiago is divers. Loop je over straat, dan zie je het éne moment een oudere dame in een sjiek mantelpakje lopen, direct gevolgd door een dakloze met een winkelwagen waarin al zijn bezittingen zitten. Het meest opvallende aan Santiago vind ik het hoge aantal creatieve en artistieke mensen op straat. Kleding, make-up, sieraden, piercings en tatoeages... Het wordt hier veelvuldig ingezet om die unieke persoonlijkheid neer te zetten. Als je van “mensen kijken” houdt, ga naar Santiago en ga gewoon de gehele dag rondlopen. Heerlijk!

En voor alle LGBT-plussers onder ons; voor ons gevoel is Santiago vergelijkbaar met Bogota. Meerdere malen per dag zie je mannen hand in hand lopen met mannen (of vrouwen met vrouwen natuurlijk), transgenders, trotse non-binaire personen… Alles kan en alles mag in Santiago! Het zal iedereen in Santiago een worst wezen (zoals het hoort)!

Santiago herbergt…

… ongeveer 6 miljoen inwoners. Nou zijn veel wereldsteden in deze wereld veel groter dan Santiago, maar als je bedenkt dat er in heel Chili ongeveer 17 miljoen mensen wonen, is het best bijzonder dat meer dan een derde van de bevolking op dit kleine stukje van het meer dan 4.000 kilometer langgerekte Chili woont. Het is dan ook niet alleen leuk om “mensen te kijken”; er zijn ook gewoon heel veel mensen in Santiago. Of we nu ons hotel in het drukke centrum uitstappen en de straat op gaan óf ons begeven in een buitenwijk… Overal zijn mensen! Veel mensen!

Na aankomst in de stad…

… verkennen we eerst de winkelstraten en het Plaza de Armas (het vroegere wapenplein) in de nabijheid van ons hotel. We vervolgen onze route naar de Mercado Central (markthal waar vooral verse vis wordt aangeboden) en het oude station waarop vroeger de stroomtreinen vanuit Valparaiso binnenkwamen. Het station is niet meer in gebruik als station, maar wordt gebruikt voor beurzen en exposities. Tijdens ons bezoek is er een boekenbeurs, waardoor de mooie oude stationshal voor ons helaas niet goed zichtbaar is.

Ondanks dat we ons niet onveilig voelen, worden we het eerste uur door meerdere mensen direct gewaarschuwd om onze rugzak op de buik te dragen vanwege het hoge aantal zakkenrollers. Dit blijft zich herhalen tot de laatste dag. En nee, dat betekent niet dat we heel eigenwijs zijn; wij bewaren de belangrijkste dingen elders. Mochten we gerold worden, wensen we de zakkenroller veel geluk met een veroverde fles water, een Nederlands kruiswoordboekje, een rolleke WC-papier, een spelleke Qwixx en desinfectiemiddel.

De tweede dag…

… gaan we naar Cerro San Cristobal. Het Parque Metropolitano wat op deze heuvel is gelegen, schijnt één van de grootste stadparken ter wereld te zijn. Het park is 722 hectare groot en wordt gezien als “de groene long” van de stad. Allereerst ga je met kabelspoor de berg op. Op de top stap je over op een kabelbaan. Vanuit de gondels, heb je een prachtig uitzicht over het park en de stad. Dikke pech voor ons; het zwembad blijkt gesloten te zijn. Onze zwemspullen hebben we dus voor niets meegenomen. We vertrekken te voet en doorkruisen (ik denk) één van de mooiste wijken van Santiago. Prachtige huizen aan de voet van de Cerro San Cristobal, tegen het park gelegen, met op steenworp afstand allerlei leuke restaurantjes, pleintjes en winkeltjes.

In de middag gaan we naar het ‘Museo de la Memoria y los Derechos Humanos’. Dit museum is gelegen aan de andere kant van de binnenstad en dus nemen we de metro. In wereldsteden blijf ik de metro toch ook altijd een belevenis vinden. Dit is tenslotte toch de de manier om je binnen de stad snel te verplaatsen en in de metro blijft het ook altijd leuk om “mensen te kijken”.

Museo de la Memoria y los Derechos Humanos

Een museum over de rechten van de mens, maar vooral over de dictatuur in de tijd van Pinochet. In het museum is onder andere een wand gemaakt, waaraan foto’s hangen van alle verdwenen en vermoorde mensen uit die tijd. Op een interactief scherm is de wand “nagemaakt” en kan je op iedere foto klikken, waarbij je informatie over de betreffende persoon krijgt. Erg indrukwekkend! Verder worden er in het museum veel krantenartikelen, foto’s, paspoorten, documentaires en radio-uitzendingen getoond/afgespeeld. Het museum is pas sinds 2018 geopend. Ondanks dat het onderwerp heftig is, is het een prachtig museum.

In dit museum leren we ook dat door de staatsgreep van Pinochet veel Chilenen hun heil elders hebben gezocht. In die tijd zijn er dan ook veel Chilenen geëmigreerd naar andere landen in Zuid-Amerika, maar ook naar Noord- en Midden-Amerika, Australië/Nieuw-Zeeland, Europa en zelfs Afrika.

De tijd van Pinochet

Uiteraard ken ik de naam Pinochet en globaal wist ik wel wat over deze voormalig president, maar niet tot in detail. In het kort; op 11 september 1973 pleegde een groep officieren onder leiding van Pinochet een staatsgreep, waarbij de toenmalige president Allende werd afgezet. President Allende kwam hierbij om het leven. De staatsgreep werd gesteund door de Amerikaanse CIA, aangezien zij vreesden dat het socialistische bewind van Allende zou zorgen voor een communistisch Latijns-Amerika.

Na de aanstelling van Pinochet als president, zijn veel tegenstanders (met name links georiënteerden) politiek gevangen gezet, gemarteld, gedood of verdwenen. Daar waar hij doelbewust een totaal andere economisch beleid voerde, verging het Chili in de jaren dat Pinochet aan de macht was, juist niet al te best. Armoede, werkloosheid en ongelijkheid in welvaart stegen explosief. Pinochet is aan de macht gebleven tot 1990. Pas toen heeft de dictatuur weer plaatsgemaakt voor een democratisch bewind. Sindsdien is Chili economisch gezien weer een stuk sterker land.

Op de derde dag…

… bezoeken we nog de belangrijkste bezienswaardigheden, die we de eerste twee dagen niet bezocht hebben. Eén van deze bezienswaardigheden is gelegen aan het adres Calle Londres 38. Een typisch gebouw voor deze wijk, maar ook een gebouw waar gruwelijkheden hebben afgespeeld. Tot 11 september 1973 was hier het bureau van de Socialistische Partij gevestigd, maar na de staatsgreep werd het gebouw onteigend en werd het gebouw gebruikt door de geheime politie (DINA) als martelcentrum voor politieke tegenstanders. Tegenwoordig is het pand ingericht als herdenkingscentrum voor alle gruwelijkheden die in dit pand hebben plaatsgevonden. Zo hebben 98 mensen hier het leven gelaten, waarvan er 81 jonger dan dertig jaar oud en acht jonger dan twintig jaar oud waren. In totaal waren achttien van deze mensen lid van de communistische partij en tien waren lid van de socialistische partij. DINA staat voor “Dirección de Inteligencia Nacional”.

Vervolgens lopen we langs het Congreso Nacional, misschien wel één van de mooiste gebouwen (met tuin!) van Santiago. Op het moment dat de dictatuur van Pinochet eindigde, heeft Chili een symbolische daad gesteld. Vanuit dit pand wordt niet meer geregeerd en het pand staat dus enkel maar “te staan” in Santiago, zonder dat het ergens voor gebruikt wordt.

Ook brengen we een bezoek aan het brandweermuseum, een relatief nieuw museum gevestigd in de eerste brandweerkazerne van Santiago. In dit museum wordt de ontwikkeling van de brandweer wereldwijd getoond, in de periode van halfweg de 16^e tot halfweg de 19^e eeuw. Ook worden belangrijke gebeurtenissen op het gebied van de brandweer in de geschiedenis van Chili én Santiago specifiek getoond. Super leuk voor kinderen, maar stiekem ook voor volwassenen harstikke interessant.

Op de laatste dag…

… hebben we niet heel veel meer gedaan. We hebben enkel nog een bezoek gebracht aan Cerro Santa Lucia, een park in de buurt van ons hotel. Een mooi aangelegd park met gebouwen in barokke stijl en mooie uitzichten over de stad. We hadden al ergens gelezen dat Santiago vaak onder een laag smog leeft, maar zelf hadden we dat idee niet echt. Vanaf deze heuvel in de stad zagen we echter dat de bergtoppen rondom de stad allemaal in een “vorm van mist” lagen.

De laatste dag hebben we voor lunch nog een keer heerlijk Congrio (die gebakken paling uit Valparaiso) gegeten in het Mercado Central. Dit keer hebben we de congrio ook nog een keer als hele vis op de foto kunnen zetten.

Wijn!

Voor de wijndrinkers; Chili is natuurlijk bekend als een wijnland (de “nieuwe wijnen” voor de kenners). Wat wij als heerlijk… (hik)… aan Santiago hebben ervaren, is dat wijn… (hik)… eigenlijk nog goed-… (hik)… koper is dan… (hik)… frisdrank. Iedere mid-… (hik)… dag ging er dan ook wel een… (hik)… flesje wit in! Sa-… (hik)… lut op San-… (hik)… tiago!

Wij houden van Santiago (de Chile)!