Rio de Janeiro - part 1

Na São Paulo met meer dan 6,5 miljoen inwoners de op één na grootste stad van Brazilië. Tel je alle randsteden en -dorpen mee, komt het aantal inwoners op meer dan 12 miljoen uit. De stad van de Copacabana, bossanova, Christo Redentor (één van de zeven wereldwonderen), de samba, de favela’s en natuurlijk… CARNAVAL! Dat laatste gaan we helaas alleen missen, aangezien het carnaval pas echt losbarst als we net een paar dagen thuis zijn. Wij zullen het met Oeteldonk en Krabbegat moeten doen.

Copacabana en Ipanema

De twee belangrijkste stadsdelen voor wat betreft het strandleven zijn Copacabana en Ipanema. Ons appartement is zo’n beetje exact op de grens van Copacabana en Ipanema gelegen, dus wij kunnen beide stranden eenvoudig bezoeken. Op de eerste avond kiezen we ervoor om Copacabana te verkennen. Niet op het strand weliswaar (onze zwembroeken zitten in de was), maar wel op de boulevard. Heel eerlijk… We zijn niet direct heel enthousiast. We hadden al van wat Brazilianen vernomen dat Copacabana zijn beste tijd heeft gehad. Daarbij zit Ilha Grande nog vers in ons geheugen. Wel kunnen we ons voorstellen dat een dergelijk strand “in de achtertuin hebben” voor de mensen in de stad Rio de Janeiro fantastisch moet zijn.

De dag erna verkennen we Ipanema en van dit strand worden we gelukkig iets blijer. Het is nog steeds geen Ilha Grande, maar het totale plaatje ziet er net iets beter uit. In de avond belanden we hier op een terras en begint het flink te regenen. We lachen erom, ondanks dat het echt met bakken uit de hemel komt. Binnen enkele ogenblikken staat de straat echter blank en moeten we al een keer opschuiven op het terras. Weer even later stijgt het water zo snel, dat zelfs de hoge auto’s het water tot aan de bodemplaat hebben staan, mensen tot ver boven de enkels door het water moeten lopen en wij naar binnen moeten vluchten om geen natte voeten te krijgen. Zelfs dat blijkt niet voldoende… Het water komt onder de deur door toch naar binnen. De ochtend erop zien we dat het werkelijk een uitzonderlijke storm is geweest (in São Paulo zelfs nog heftiger dan in Rio de Janeiro), aangezien het Braziliaanse nieuws er door wordt gedomineerd.

Een stadstour

We hebben geen zin meer om op eigen houtje de bezienswaardigheden van de stad Rio de Janeiro te ontdekken en besluiten een stadstour te boeken waar alle hoogtepunten worden aangedaan. Lekker gemakkelijk, op commando in- en uitstappen en vooral niet te veel nadenken.

Pão de Açúcar

We beginnen met de Pão de Açúcar, bij Nederlanders beter bekend als de Suikerbroodberg. Als je foto’s van Rio de Janeiro ziet, is de kans groot dat deze er tussen zit. Hij ligt zo’n beetje aan het einde van de Copacabana en wordt dan ook vaak gebruikt om (vanaf de berg) mooie foto’s van de Copacabana te maken. Het is een beetje een kegelvormige granieten rots en heeft de kleur zwart, vanwege het vulkanische gesteente. Naast de Suikerbroodberg zijn er nog een zestal vergelijkbare rotsen die uit de Atlantische Oceaan steken. Je kan de top van de 396 meter hoge berg bereiken met een kabelbaan, wat overigens de derde kabelbaan is. De eerste kabelbaan dateerde 1912, de tweede kabelbaan herken je wellicht van James Bond’s ‘Moonraker’ en de derde kabelbaan is de huidige kabelbaan. Helaas voor ons; op het moment dat we de top bereiken is het erg mistig. We zien dan ook weinig tot niets! Net voor we de berg verlaten, zien we in de verte wel Christo Redentor grotendeels in de mist gehuld boven op een bergtop staan en vanuit de kabelbaan pakken we nog een glimp van de Copacabana.

Christo Redentor

Eén van de zeven wereldwonderen en voor mij de vierde die ik ga zien. Eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen niet zo hoog gespannen en vraag ik me af waarom dit een wereldwonder is. Na het ding van dichtbij gezien te hebben, vraag ik het me nog steeds af. Misschien is het de relatief kleine berg (in omtrek) waarop het ding gebouwd is? Van veraf ziet “het ding” er in totaliteit namelijk imposanter uit dan van dichtbij, maar dit komt vooral door de berg waar die op staat. Of het uitzicht? Dit kunnen we niet beoordelen, aangezien het ook hier enorm mistig is. Bij aankomst is het beeld toevallig net in volledigheid zichtbaar, maar kort daarna blijft steeds een gedeelte van het beeld in mist gehuld en van de totale omgeving zien we niets. Het mooiste was nog dat we er eigenlijk alleen maar om konden lachen!

Even wat feitjes; het ding weegt zo’n 1.145 ton, is 38 meter hoog, staat op een 710 meter hoge berg en de armen hebben een spanwijdte van ongeveer 28 meter. Het bouwwerk is in 1931 voltooid en werd in Frankrijk gemaakt. In delen van 16 ton is het bouwwerk vervoerd van Frankrijk naar Brazilië. Voor die tijd misschien een behoorlijke onderneming en knap werk, maar dat is wel met meer dingen.

Als je naar Christo Redentor gaat, kom je door het Parque Nacional de Tijuca. Dit park is ooit ten behoeve van de koffieplantage volledig gekapt. Een project om dit park weer terug te brengen in zijn oorspronkelijke staat, blijkt met een enorme biodiversiteit en zelfs met behoud van bedreigde soorten de meest succesvolle wereldwijd te zijn. Het park begint letterlijk daar waar de bebouwing van de stad ophoudt. Mooi om te zien!

Escadaria Selarón

Een met mozaiek betegelde trap, die de wijken Lapa en Santa Teresa verbindt en in 2005 uitgeroepen is tot cultureel erfgoed van de stad. Jorge Selarón, een van oorsprong Chileense kunstenaar, woonde aan de trappen en is begonnen met het betegelen van de trappen met restpartijen tegels. Tevens vroeg hij toeristen vanuit hun land tegels te doneren en hierdoor zijn er overal in de trap tegels te vinden van over de gehele wereld. Ook vanuit Nederland? Jazeker! We hebben Vermeer’s ‘Meisje met de parel’ op Delfts Blauw zien zitten, wat Hollandse taferelen met klompen en windmolens én diverse Amsterdamse tafereeltjes.

De beste man is ooit in 1990 aan het kunstwerk begonnen en heeft hier tot aan zijn dood in 2013 aan gewerkt. Hij is gestorven op de trappen… Dus op z’n levenswerk. Enige nadeel van de trappen is dat het er ontzettend druk is, dat de omgeving schijnbaar niet heel veilig is (niets van gemerkt overigens), dat het beton in verval raakt en dat de tegels niet onderhouden worden.

Catedral Metropolitana de São Sebastião

In vergelijking met andere kathedralen, een zeer bijzonder bouwwerk. Mooi? Ik weet niet zo goed wat ik er van vond. Wel een keer wat anders dan zo’n standaard kathedraal, dat wel. Daarbij is het interieur zeer sober en dat kan ik in vergelijking met veel protserige kathedralen wel waarderen. Het enige wat opvallend is, zijn de enorme en kleurrijke glas in betonvensters, die bovenin aan elkaar verbonden worden door een lichtgevend of lichtdoorlatend kruis. Binnenin heeft de kathedraal een diameter van 96 meter en de kathedraal biedt plaats aan zo’n 20.000 mensen.

Estadio Mario Filho

Ook wel bekend als het Maracanã stadion. Dit is één van de grootste stadions ter wereld en bood oorspronkelijk plaats aan 183.000 bezoekers. Dit waren staplaatsen, wat veel ongelukken als gevolg had. Nadat de staplaatsen plaats hebben gemaakt voor zitplaatsen, konden er nog ongeveer 115.000 bezoekers in. Aangezien ik geen zak om voetbal geef, geloof ik het allemaal graag…

En dan… Carnaval!

We treffen het… Onze gids blijkt een actieve deelnemer te zijn van DE carnavalsparade van Rio de Janeiro en vertelt hier (en over het carnaval in het algemeen) graag over. Zo leren we dat Rio de Janeiro ongeveer net zoveel sambascholen kent als favela’s. Favela’s zijn de wijken waar de armen van de stad wonen en die tegen de hellingen van de stad worden gebouwd. Het woord favela komt overigens van de gelijknamige plant die ook tegen berghellingen groeit. De favela’s staan voornamelijk bekend vanwege de hoge mate van criminaliteit. Maar wat heeft dit te maken met de sambascholen? De samba komt uit de favela’s en de rijke buurten van Rio de Janeiro kennen geen sambascholen.

Aan DE grote parade aan de 'Rua Marquès de Sapucai' mogen slechts 24 sambascholen deelnemen, verspreid over vier dagen. Per dag mogen er dus slechts zes sambascholen meedoen aan een optocht en iedere dag is een niveau op zich. Onze gids vergeleek de niveaus met de divisies bij voetbal. Deelnemende sambascholen hebben 3.000 tot 5.000 leden en moeten minimaal vier en mogen maximaal zes karren bouwen die meerijden tijdens de parade. De parade wordt beoordeeld door 20 juryleden op verschillende elementen. De parade is precies één kilometer lang en eindigt bij een standbeeld waarop (volgens onze gids) een gebukte Braziliaanse vrouw met flinke ronde billen wordt afgebeeld in de in Brazilië populaire badkleding (zie foto).

Net als in Nederland zijn er hier in de voorweekenden ook al feestjes. We hopen komend weekend dan ook een feestje mee te kunnen pakken. De verschillende sambascholen draaien schijnbaar op zaterdag proef op de Rua Marqués de Sapucai, dus waarschijnlijk gaan we daar even een kijkje nemen.

Onze gids geeft nog wat tips voor diegene die carnaval gaan vieren in Rio de Janeiro; geniet met vrienden, drink lekker een biertje, maar carnaval is ook gevaarlijk! Negen maanden later is er altijd een babyboom in Rio de Janeiro (zelf is hij ook van november) en hij sluit dan ook af met de woorden: “So pay attention hè…” [e-1f61b]