Tarija

We hebben weer een keer een nachtbus genomen. Ik word nog een keer fan van deze manier van transport. Heerlijk liggen tukken! Het kost geen fluit en je combineert een overnachting met transport. En de bussen zijn top hier! Dit keer zijn we ´s-ochtends aangekomen in Tarija. Tarija is bekend vanwege de wijnteelt.

De accommodatie

Normaal hebben we niet veel te vertellen over onze accommodatie, maar deze is het vermelden in ons reisverslag zeker waard. Aangezien het klimaat hier fantastisch is en we ook wat meer wilden relaxen, hebben we een hotel met zwembad geboekt. Om de kosten wat te drukken, hebben we een kamer met gedeelde badkamer genomen (twee kamers met één badkamer). Het geheel is gelegen op een soort van landgoed.

DIT VERHAAL IS GEBASEERD OP WAARGEBEURDE FEITEN EN IS NIET GEDRAMATISEERD. DE NAMEN VAN DE BETROKKEN PERSONEN ZIJN FICTIEF (PRIVACY-OVERWEGINGEN). DE WERKELIJKE NAMEN (VOOR ZOVER BEKEND) VAN BETROKKENEN ZIJN BEKEND BIJ DE REDACTIE. OVEREENSTEMMING STUIT LOUTER OP TOEVAL.

De hoofdpersonen in dit verhaal (allen van origine Nederlands):

1.Oma Juliette (de kenau in het verhaal);

2.Klaas (de verstoten echtgenoot van oma Juliette, die nog wel op het langgoed woont);

3.Evert-Jan (de nieuwe partner van oma Juliette, die ook op het landgoed woont);

4.Pieter-Paul (de zoon van oma Juliette die schijnbaar de toko runt en waarbij we geboekt hebben);

5.Berend (de kleinzoon van in ieder geval oma Juliette en we vermoeden ook van Klaas).

Bij aankomst vroeg in de ochtend, worden we ontvangen door oma Juliette en Pieter-Paul. We duiken nog even ons bed in, want het is nog erg vroeg en we kunnen nog wel wat slaap pakken. Onze kamer heeft slechts bij één van de drie grote ramen een gordijn. Nadat we wakker worden, ingrediënten voor een ontbijt gehaald en klaargemaakt in de keuken. De keuken blijkt nogal pekkig, maar het lukt ons om enigszins iets in elkaar te flansen. We eten ons ontbijtje op in de patio van het landhuis en verbazen ons er al over hoe jammer het is dat zo’n prachtig landhuis op een nog prachtiger landgoed zo verwaarloosd is. Hier zou je als gast echt een geweldige ervaring kunnen hebben.

Oma Juliette toont Menno nog waar we wat eten kunnen maken en laat tijdens de rondleiding vallen dat “het-hotel-dingetje” van haar eigenlijk niet hoeft, maar dat dit iets is van Pieter-Paul. Zo leveren alle lege kamers nog iets op. Tijdens het eten van ons ontbijt, ontstaat er ergens in het landhuis een ruzie, wat er nogal heftig aan toe gaat. Wij zitten elkaar zeer verbaasd aan te kijken, maar laten het gebeuren. Later blijkt dit Klaas te zijn, die het blijkbaar met een actie van Berend niet eens was. Na het ontbijt inspecteren we het zwembad en zien dat deze voor slechts 75% gevuld is, dat er geen actieve pomp aanwezig is en dat het nogal smoezelig is. Dit alles, samen met een gedeelde badkamer die wel “heel gedeeld” is, doet ons besluiten onze boeking aan te passen en slechts één nacht te blijven in plaats van de geboekte twee nachten. De details van de gedeelde badkamer; de wanden zijn niet tot het plafond opgetrokken, waardoor in beide kamers alle geluidjes uit de badkamer hoorbaar zijn (en alle geurtjes ruikbaar!). We hebben Pieter-Paul geïnformeerd en die had er geen enkel probleem mee.

Maar toen!

Oma Juliette was het er later blijkbaar niet mee eens en sprak Anita erop aan, die gelukkig vrij snel kon “ontsnappen”. Bart, Menno en ik waren dus voorbereid toen we terugkwamen en ook wij werden erop aangesproken. Nadat we keurig en beleefd uitgelegd hadden dat we iets anders verwacht hadden (de foto’s zagen er toch echt wel een stuk beter uit!), ontpopte oma Juliette zich als een bezemloze heks. We hebben de eer aan ons zelf gehouden, onze spullen gepakt en zijn direct vertrokken. Ondanks dat we wel voor één nacht betaald hebben, durfde het vleesgeworden spook ons ook nog een lesje ethiek te geven. Over ethiek gesproken… Wie laat de nieuwe partner al inwonen, terwijl de oude nog niet vertrokken is?

We hebben gedag gezegd, ik heb haar het beste gewenst… En de langdurige hik (het laatste niet hardop)!

Aangekomen op de nieuwe accommodatie…

… zijn we juist weer mega verrast! Onze nieuwe accommodatie blijkt een bijna spik splinternieuw appartement van zo’n 200 vierkante meter met meerdere badkamers te zijn. Eén slaapkamer heeft een heuse walk-in-closet en op de begane grond is een (gezamenlijke) fitnessruimte, sauna en prachtig zwembad! Dit voor slecht € 2,50 per persoon extra ten opzichte van het eerdere landgoed.

Na onze spullen gedropt te hebben, gaan we richting stad om nog een hapje te eten. Het is bijna Halloween en dat wordt hier uitgebreid gevierd. Op straat komen we een optreden van zeer kleine kindjes tegen, allemaal in te gave Halloween-pakjes (ééntje als Chucky)!

De wijntoer!

Terug naar het belangrijkste; we gingen dus eigenlijk naar Tarija voor de wijn. We hebben een toer geboekt, waarbij we drie wijnhuizen aandoen (waarvan één traditionele) en een wijngaard. We leren dat de streek hier zo’n 3.200 hectare aan wijngaarden heeft (ongeveer 70% van alle wijngaarden in heel Bolivia) en 37 wijnhuizen. Hiervan zijn er dertig traditioneel en zeven industrieel. Na de gaswinning, is het de belangrijkste bron van inkomsten in de regio en sowieso de grootste van de stad. Zo’n beetje alle bekende druivensoorten worden hier geteeld en de plukmaanden zijn februari, maart en april.

De gemiddelde inwoner van Tarija drinkt zo’n 20 liter per jaar, terwijl de gemiddelde Boliviaan zo’n anderhalve liter wijn per jaar drinkt. Er wordt dus genoten in Tarija. Veel gepensioneerden strijken schijnbaar ook in Tarija neer om van hun oude dag te genieten. Vanwege de wijn, maar waarschijnlijk ook wel vanwege het prettige klimaat. Het is voor Boliviaanse begrippen een dure streek om te wonen.

De toer zelf

We gaan eerst naar wijnhuis Aranjuez. De topwijn van dit wijnhuis heeft de naam ‘Juan Cruz’ en heeft goud gewonnen bij de verkiezing ‘Tannat al Mundo’. Traditioneel gezien wordt de topwijn van een wijnhuis schijnbaar vernoemd naar de oprichter van het wijnhuis. In dit wijnhuis hebben ze de topwijn echter vernoemd naar de oudste en nog steeds in dienst zijnde werknemer. Wat een prachtig gebaar! Overigens ook een heerlijke wijn! Zwaar, maar wel erg goed van smaak. Terwijl de witte wijn die we proeven juist heel fris en soepel is.

Het tweede wijnhuis is niet een echt wijnhuis. Hier wordt Singani gemaakt. Singani is wel gemaakt van druiven, maar is een soort van Grappa of Pisco. Ook hier mogen we proeven en dit valt wel wat zwaarder dan de eerdere wijnen (we zitten nog voor 12:00 uur in de middag). De cocktail die we aan het eind krijgen is mijn favoriet; Singani met ginger ale en limoen.

Na het bezoek aan de wijngaarden, hebben we het laatste wijnhuis bezocht. Dit traditionele wijnhuis maakt wat zoetere wijnen, die we niet echt kunnen waarderen. Gelukkig kunnen we deze zoetere wijnen wegspoelen met een pure Singani. We nemen vervolgens afscheid van onze mega leuke en lieve gids, die ook nog eens veel wist te vertellen.

Een dikke knuffel!

In Zuid-Amerika zie je veel straatartiesten die voor auto’s springen die voor het rode licht staan te wachten. Op de terugweg van de wijntoer zien Menno en ik een jongen met het syndroom van down die ook een poging waagt. Met een aantal mandarijnen probeert hij te jongleren, alleen bij de eerste keer omhoog gooien liggen al zijn mandarijnen al op de grond. Ik heb hier een zwak voor, loop naar de jongen toe en geef hem al mijn kleingeld. De jongen kijkt me blij aan en bedankt me. Blijkbaar is hij heel blij, want nadat ik me omgedraaid heb, word ik binnen enkele seconden omhelsd en innig geknuffeld. Ook Menno krijgt nog een dikke knuffel!

Karma

Ik geloof eigenlijk wel in karma. En eerlijk… Met ons gaat het eigenlijk allemaal wel top! We zijn dan ook wel erg benieuwd hoe het inmiddels met oma Juliette gaat…[e-1f608]